RequiemForaDream's soup

Znów wybucha w nas permanentne siódme niebo 
Już nie panuję nad zmysłami 
Moje oczy są oczami wariata 
Kiedy spotykają się z Twoimi oczami...

Lej na nich. Zostaw ich w spokoju i niech oni cię zostawią. Skoro ja nie mogłem cię zatrzymać, to jak im się to uda? I czuję się, jakbym szczał czymś przesłodzonym, jakbym pisał harlekina esemesami, jakbym staczał się w jakiś obszar konfesji zarezerwowany tylko dla telewizji w Ameryce Południowej, ale mała, pamiętaj, zawsze będę cię kochał. Nawet jeśli się okaże, że nie istniałaś, ale zaraz, to niemożliwe, bo istniałaś, istniejesz we mnie. Czy ktoś ma chusteczkę? Z chloroformem?

Coraz bardziej tracę wiarę w kobiety, które bardziej sobie cenią weekendowe balety, zamiast dobrej książki w ręce, starych filmów i klasycznej muzyki. Urok naturalnych, pięknych kobiet przemija, popularność jest liczona w ilości znajomych na fejsie, a przyjaźń ogranicza się do rozmów na gadu-gadu. Wszystko przemija bezpowrotnie, chciałbym choć garstkę tego wszystkiego odzyskać. Wszelakie formy rozrywki ograniczają się do weekendowej najebki,  zatrzymałem się w innej epoce, gdzie uczucia miały jakąś wartość. Zasmuca mnie kolejna dawka straconej miłości. Nawet przez myśl mi nie przeszło, że kiedyś tak rozpaczliwie będę poszukiwał prawdziwej miłości.